16 Nisan 2009 Perşembe

Zaman Naftalin Kokulu Bir Akşam Yine



Zaman Naftalin Kokulu Bir Akşam Yine

İçimde uyuyan volkanların yalnızlığı
ne varsa fırtınalar eşiğinde
acılarla kanayan ne varsa
kirpiklerimin ucunda
akıyor damla damla içime…

Gözlerimin önünde uçuşan kuşların kanatları
ve etrafımda öbek öbek biriken su damlaları
hüznüm karışıyor dalından koparılmış çiçeğe
ve ona uzanan ellere…

Cama yansıyan yüzüm
dudaklarım suskun, ellerim kördüğüm
gün grimsi bir karanlık
içimde bitmeyen hüzün ve yalnızlık…

Gök gürüldedi, şimşekler çaktı
ve soğuk bir duş gibi
unutuyorum yalnızlığıma karışan ayazı
ve yosun tutan kaldırımları…

Şimdi dört nala koşuyor atlar
zincirlerinden koparılırcasına
ertelenmiş anlara
ve sararan yapraklara inat
beyaz güvercin kanadında vuslat

Gözlerimde portakal kırmızısı güneş
okşuyor tenimi, batarken gecelere
her yanım buram buram hasret
ve zaman naftalin kokulu bir akşam yine









Şiir : Esmir (izler ve yansımalar)
Photographer: Codrin Lupei
1x.com/photos/conceptual/4151

1 yorum:

  1. Sevgili Esmir, kapandığım kendime döndüğüm günlerdeyim. böylesi zamanlarda en iyi sığınak geçmiştir. naftalin kokan akşamlar, naftalin kokan anılar ve o naftalin kokusunda kalmış hayatlar.. şiirin öylesine yakın geldi, öylesine içime işledi ki anlatamam. yüreğine sağlık, teşekkür ederim.

    YanıtlaSil

Related Posts with Thumbnails