Bu memlekette de bir gün sabah olursa, Haluk,
Eğer bu memleketin sislenen alın yazısı dirençli, dinç bir elin güçlü, canlılık verici dokunmasındaki titremle silkinip, şu donuk, şu paslanan yüzü halkın biraz gülerse... - O gün Ben ölmemiş bile olsam, hayatla pek ölgün, pek az ilişkim olur kuşkusuz; - o gün benden ümidi kes;
beni kötürüm ve boş muhitimde bütün acımla unut; çünkü kör, topal, tükenik bakışlarım seni geçmişte görmek ister; sen bütün etin, kemiğin, kimliğinle yarınsın: Ve şarkılar gibi hep hep kulaklarımda sesin.

