Bu nasıl içimi acıtan bir sonbahar!

Birer birer dökülüyor yapraklar...

Bugünlerde boğazım düğüm düğüm! hıçkırıklarımın hepsi içimde !.

Öyle yoğun ve tarifi mümkün olmayan duygular yaşıyorum ki!. 

Uzun zamandır hiçbir şey yazamıyorum!.

Bir hiç'lik, bir boşluk içinde, öylece kala-kaldım!.

// Sessizliğimi ve suskunluğumu merak eden sevgili dostlarım! 

Biliyorsunuz uzun zamandır buralarda yoktum. 

Yaklaşık 2 aydır babamın sağlık sorunlarıyla endişe dolu günler geçirmekteydim. 

Ancak ne yazık ki onca çabamız, 

hastane hastane koşuşturmacalarımız bir fayda etmedi! //

Ve ölümün soğuk yüzü, canımın içine kadar uzandı! 

Ölüm, sevdiğim biricik babamı, en sonunda bizden aldı! 

"Bir 10 sene daha" der dururdu yaşını soranlara!. Yaşam coşkusunu hep korurdu.

 Musiki sevgisini dilinden hiç düşürmezdi. İnsan sevgisi, merhameti, iyimserliği ve 

gönül zenginliği ile dokunduğu hayatları hep şen kıldı. 

Onun coşkulu ve hayata pozitif bakan enerji dolu yüreği 

bizi de hep umutlandırırdı!. 

Bu yüzden hastalık sürecinin başında, bizler de umudumuzu hep koruduk. 

Ancak sonrasında, her şey öylesine hızla geriye doğru gitmeye başladı ki!

Ve babam kuş gibi elimizden kayıp gitti!. 

Üzgünüm çok!. 

"Bana eksiklerimi sorma hayat BABAM derim tamamlayamazsın!

 Hüznümü acımı dindiremezsin!"

Biricik babacığım seni çokkk ama çokk özleyeceğim...

Kabrin Nur, Mekânın cennet olsun...

30 Eylül 2018

Esin Bozdemir

hep genç kaldı bendeki resmin!

Ne zaman bir yakını ölse birinin, / Onu ilk-ölüm sanır kalır o. Ne zaman bir sevdiği ölse birinin, / Onu en-ölüm alır kalır o. 

Ne zaman bir saydığı ölse birinin, / Onu hep-ölüm bulur kalır o. Ne zaman bir-bildiği ölse birinin, / Onu son ölüm sayar kalır o. 

Ne zaman bir umduğu ölse birinin, / Onu yok-ölüm duyar kalır o. Ne zaman bir her şeyi ölse birinin, / Kendini ölümlerle yaşar kalır o. 

Ne zaman bir kendisi ölse birinin, / Ölümlerde kendini yaşar kalır o.  

Özdemir Asaf, 'Ölümün Yükselişi ve Çöküşü'

“Her insan için bir aşık olma zamanı vardır, bir de ölmek zamanı.”  (*)

Ne,  ne zaman aşık olacağını biliyor insan, ne de, ne zaman hayata veda edeceğini!. Bazen ansızın yakalanıyorsun aşka,  bazen de kollarını açmış ‘ölüm’   “hadi gel!” diyor sana.. hem de hiç beklemediğin bir anda! 

Sevgi Kuşun Kanadında !

Hiçbir şey bıraktığımız gibi kalmıyor! Dün var olanı,  bugün göremiyor da olabiliyor insan! yada bir dakika önce varsın ya hani, bir dakika sonrası meçhul!.. sonsuzluğa doğru sürüklenebilirsin! her an her şey olabilir bu hayatta… hiç ümit etmediğin bir anda hem de hiç niyetin yokken !.. o bilinmeyen uzak diyarların yolculuğu her an görülebilir!.. 

Direkt yol görülüp uzayın boşluğuna uçabilse insan! amenna!..ya öyle bir yanın karşı kıyıda bir yanın bu kıyıda kalırsa! işin en hazin yanı da bu olsa gerek!..

Ama ya sevgi!..  sevgi daima hep bizim başucumuzda  değil mi !..

'Sevgi Kuşun Kanadında'

Sözleri Ahmet Çahacı, Müziği Şahabettin Genç’e ait olan ve ozan Hasret Gültekin’ in çok güzel yorumunu dinleyip bir kez daha düşünmeli!.. işte yaşam pamuk ipliği kadar aslına!.. ha koptu!ha kopacak!..

O halde niye bekleriz ki o’nun (size) gelmesini!  açıp  kollarını kucaklamak varken sevdiğini!.. ve sevmek her şeyi!..insanı, doğayı velhasıl bütün yaşamı…

Ölüm ve yaşam bu kadar iç içe ve kol-kola dolaşıyorken, en çok sevgiyi kucaklamalı insan!..

Ve bir martı gibi açıp kanatlarını yaşama…

Artık yaşamımızın bir gerçeği olan deprem dün akşam ilerleyen saatlerde  23. 15 sularında Kütahya’yı ve Marmara bölgesini sarstığında,  

hayat denilen şeyin, aslında belki bir dakikaya sığacak anlarımızın bir özeti olduğu gerçeğini unutmamamız gerektiğini düşünerek...

* Bu özgün çalışmayı seslendiren ve trajik bir şekilde aramızdan kopartılan 
Hasret Gültekin’ in anısına saygıyla...

Fotoğraflar: izler ve yansımalar